Voor wie gexefnteresseerd is in foto’s van Kolkata India, zie de link hieronder:

http://www.pictureparking.com/browse_public.php?o=0&s=henny+van+den+elsen&submit=Search

In een gesprek met de plaatselijke kapper in Benaulim waar ik op zondagochtend om 08.30 uur een "afspraak" heb, hoor ik dat het toerisme in Goa zienderogen groeiende is (alsof we dat nog niet gezien hadden). Hij vindt het wel goed dat dit gebeurd maar ziet zijn vertrouwde omgeving ook met lede ogen veranderen. Het landelijke karakter van het dorpje Benaulim maakt plaats voor nieuwe gebouwen (hotels, winkeltjes etc.) en hij is bang dat het karakteristieke van Benaulim daarmee over een aantal jaren compleet veranderd is. Hij kon wel een gelijk hebben!!!

Voor 50 Rs (90 Eurocent) ben ik weer wat haren kwijt en rijd op mijn huurfietsje naar Sea View, een "shack" (strandhutje), waar we meestal verblijven gedurende de dag (zwemmen en hangen in de Arabische Zee, luieren, wat eten, boekje lezen, Sudoku oplossen en verder wat kijken op wat er zoal op het strand gebeurt. De dagen vliegen voorbij. Lekker eten (elke dag een andere soort vis!!), zonsondergangen om bij te watertanden en verder helemaal NIKS!!! Olwin, die bij Sea View werkt, zorgt goed voor ons en we komen niks tekort. Een heerlijke tijd tussen allemaal lieve en vriendelijke mensen. Van de wacht aan de poort van het hotel, die ons vertelt dat ie 2500 Rs per maand verdient (47 Euro), tot de vrouw waar we de was laten doen en die we netjes gestreken terugkrijgen. Een geintje met de taxi-jongens, die het blijven proberen om ons te vervoeren als we op onze fietsen langskomen, een glimlach naar een jongen die ons zijn winkeltje in probeert te lokken. En zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan. Kortom: we hebben het goed gehad!!

En nu weer in Mumbai (Bombay) waar we ‘s morgens wakker worden van het getoeter en de bezigheden op straat. Het was wennen om vanuit het lieflijke Goa weer in de grote stad te komen (17 miljoen mensen) en ook weer wennen om onderweg vanaf het vliegveld, kilometers lang, de slums (krottenwijken) te zien waar mensen hun winkeltje en woon/slaapplaats combineren terwijl het drukke verkeer zich langs hen wringt. Jaarlijks worden er tientallen doodgereden terwijl ze buiten liggen te slapen langs de weg. Het maakt ons allebei stil en we zeggen nog maar eens tegen elkaar dat we het goed hebben. Ondanks de vele malen dat we in India geweest zijn zal het nooit "wennen" en dat is ook maar goed ook.

Nog 2 dagen in Mumbai en dan is de koek op en vliegen we zaterdag weer naar huis. We kunnen terugkijken op 4 weken India die opnieuw bijzonder waren, zoals elke keer weer als we hier zijn. Kolkata, dat met name in het teken van Calcutta Rescue stond, was opnieuw indrukwekkend en het lijkt alsof het al weer maanden achter ons ligt. Zouden tropenjaren dan toch dubbel tellen? Mysore, was opnieuw lieflijk, Goa was strand en zee en vooral rust, en Mumbai….. Mumbai is Nummer Exe9n van India, zoals iemand in Goa het ons zei. Nummer Exe9n in zaken doen, vervuiling, armoede en noem maar op in alles wat te bedenken is.

Het was ons weer bijzonder aangenaam om hier te zijn en wie weet komen we wel weer terug. Het is xe9n blijft een "sentimental journey-land" voor ons.

Tja, en daar zitten we dan met de voeten in het zand, uitkijkend op de zonsondergang in de Arabische Zee. Langzaam zakt de koperen ploert waar we de hele dag van genoten hebben weg aan de horizon, terwijl een krakkemikkige vissersboot langzaam door het beeld vaart. Terwijl de tandoori (oven) al aangemaakt wordt schitteren de laatste zonnestralen nog even na op de condens van het koude glas Kingfisher-bier wat voor ons staat. Uiteraard steken de voeten in het nog warme zand van het strand van Benaulim (Goa) en terwijl achter ons op een bord de heerlijkste soorten vis (pomfret, kingfish, squid, snapper, shark and lobster – voor de ingewijden) aangekondigd worden, vragen wij ons af of dit een "sentimental journey" is?

17 Jaar geleden waren we ook in Benaulim, toen ook om rust te nemen na een half jaar onderweg te zijn. Er is weinig veranderd in het vissersdorpje. Nog steeds dezelfde straat die naar het strand voert, nog steeds dezelfde soort winkeltjes, nog steeds de houten vissersboten op het strand die de vissers in alle vroegte het water in trekken om hun kost bij elkaar te vangen. Destijds hielp ik ze wel eens om de zware boten mee in het water te duwen. Nu zijn ze vaak al weg als wij op het strand aankomen…. Maar ja, nu hebben we ook vakantie!!!

Op het strand staan de "shacks" (rieten strandtentjes) nog steeds, wel een stel meer dan toen en nu echter met een ligbank en (palmbladeren) parasol. Zo’n bank kost niks als je daar ook wat eet en drinkt en het is er dan ook goed vertoeven zo’n hele dag. Boekje lezen, Sudoku puzzeltje oplossen en verder helemaal niks anders dan genieten.

Of het een "sentimental journey" is? 17 jaar geleden waren we hier en rustten we hier 3 weken uit na 6 maanden onderweg te zijn, hier schreven we weer een verslag (met de hand geschreven, wat per post naar huis gestuurd werd, daar uitgetypt en weer per post naar iedereen verstuurd werd), hier kregen we weer een pak post van het thuisfront met alle "laatste" nieuwtjes, hier durfden we weer een keer vis te eten na alle vegetarische maaltijden. Hier kregen we ook ‘s nachts bezoek van de politie die ons aanzag voor drugverslaafden nadat ze een "coil" geroken hadden die we aangestoken hadden tegen de muggen. Nu loopt de politie gewapend patrouille over het strand, staat er een bewaker voor de poort van ons hotel die de poort opent als we met onze fiets naar buiten willen en is het een peuleschil om contact te maken met thuis via email, internet en GSM.

Een "sentimental journey"? Beetje wel ja!!!!

We hebben ze niet geteld, maar volgens allerlei informatie moeten er op zondagavond tussen 19.00 en 20.00 uur 97.000 lampjes aangaan. Ik weet zeker dat er een paar stuk waren maar een mooi gezicht was het absoluut toen de lampjes van het paleis aangingen en het silhouet van het paleis getekend werd door de lampjes. De "ooohs" en "aaaahs" waren dan ook niet van de lucht. Zoals het de Indixebrs betaamt werd er luid geklapt bij het aangaan van de lampjes.

Ondertussen staan er toch zo’n 5000 mensen op het plein voor het paleis en houden agenten in uniform de boel een beetje in de gaten. Dat er altijd weer mensen zijn die dingen doen niet mogen blijkt als een agent een ballonnenverkopertje van een jaar of 15 ongenadig op zijn rug slaat met een ‘lathi’ (een stuk bamboe). Hij mag blijkbaar op het plein niet verkopen. Het joch schreeuwt het uit en rent er vandoor met de ballonnen achter hem aan. De omstaanders deinzen achteruit en even later is de rust weer hersteld. Laat het nou net dezelfde politieman zijn als waar we even tevoren even mee hadden staan kletsen (‘Where you from, what’s your name en how you think about Mysore?’). Zo zie je maar weer!

Mensen blijven toestromen en na een half uur besluiten wij dat we ons avondeten wel verdiend hebben en lopen we door een donker Mysore naar een soort van dakterras waar we ons tegoed doen aan een heerlijke Zuid Indiase maaltijd en de hete kruiden wegspoelen met een koude fles bier.

De volgende dag wat door Mysore slenteren en natuurlijk even kijken naar de plek waar we 17 jaar geleden sliepen. Het hotel (New Gayathri Bhavan) staat er nog steeds en ik zie ons weer zitten voor het raam van onze kamer die op straat uitkeek. Op dat moment hadden we (na 5 maanden onderweg te zijn)allebei even genoeg van India en was het tijd om even bij te komen van alle drukte, geluiden en gereis. Even pas op de plaats. Nu is het anders en vermaken we ons op straat met de mensen op straat. Een geintje maken, digitale foto’s maken van mensen en laten zien, wat filmen, steeds weer is het een plezier om je in de drukte van de stad te mengen.

Morgen gaan we al vroeg terug naar Bangalore en vandaaruit vliegen we naar Goa, voor wat strand, rust en een dik boek. En natuurlijk om de voeten in het warme zand te steken en van die ene grote "lamp" te genieten als die langzaam in de Arabische Zee zakt. Elke avond weer!!!

Na alle bezoeken aan de diverse projecten van Calcutta Rescue stond vrijdag in het teken van afscheid nemen. Afscheid nemen van al die mooie mensen in Kolkata en met name in Sudderstreet. Richard een voorzichtige hand geven want de man is zo broos, afscheid nemen op het kantoor van Calcutta Rescue, afscheid nemen in Blue Sky met een laatste warme hap geserveerd door Samson en natuurlijk van zoveel andere lieve mensen. Of we nog eens terugkomen? Wie zal het zeggen ….

Zaterdag vroeg op om naar het vliegveld te gaan en Mr. Khan, de "vaste" taxi-chauffeur van Edith rijdt ons door een ontwakend Kolkata. Er is al volop bedrijvigheid op straat en de mensen die op straat slapen beginnen te ontwaken.

Er heerst een enorme bedrijvigheid op het vliegveld en via de krant vernamen we al dat er dreigingen van aanslagen waren. Er wordt dan ook volop gecontroleerd en als we ingecheckt hebben zijn we nog eens aan de beurt en worden we ook nog eens gefouilleerd. Terwijl ik met mijn armen omhoog sta en een Indiase officier mij aftast, kijkt hij plotseling omhoog en vraagt waar ik vandaan kom. Braaf antwoord ik: "Uit Nederland, meneer". Of het in mijn land er ook zo aan toe gaat als hier op het vliegveld. Nog veel erger, jok ik, om hem een hart onder de riem te steken, maar wel op een andere manier denk ik er achteraan.

We hebben een perfecte vlucht naar Bangalore met Jet Airways. Een Indiase maatschappij waar KLM en anderen nog een puntje aan zouden kunnen zuigen. Precies op tijd landen we in Bangalore en met een taxi zijn we snel op het busstation waar we even later een snelle bus regelen om naar Mysore te vertrekken. Luid toeterend wringt de chauffeur zich door de straten van Bangalore, een hele  ‘schone’ stad in vergelijking met Kolkata. In Bangalore wordt gehandeld en deze stad vormt het middelpunt van o.a. ICT.

Over een nieuwe, vier-baanse weg rijden we naar Mysore, waar we 17 jaar geleden ook geweest zijn. Ongelooflijk om te zien hoe de vooruitgang heeft toegeslagen. Nokia viert hoogtijdagen en de gemiddelde, gegoede, Indixebr heeft minimaal xe9xe9n GSM aan zijn oor. De straten zijn echter nog steeds zo vuil als toen (te druk met bellen waarschijnlijk?). Het blijft een schril contrast, maar dit is India!!!

Vanavond bezoeken we het paleis van de Maharadja, dat van 19.00 tot 20.00 uur verlicht zal zijn door zo’n 97.000 lampen. Of dat mooi zal zijn? Dat horen jullie later in de week. Het is weer heerlijk om hier te zijn en de sfeer van Zuid India te proeven.

Woensdag staat in het teken van een bezoek aan het project Rural DOTS (Directly Observed Treatment Shortcourse – medicatieverstrekking onder toezicht) van Calcutta Rescue. Dit is een TBC-project wat draait op het platteland en met een jeep worden we al vroeg opgehaald om Kolkata te verlaten en na een tijd maakt de stad plaats voor groene rijstvelden, kleine dorpjes en wegen die eigenlijk geen weg te noemen zijn. Het is heerlijk om groen om ons heen te zien en frisse, landelijke lucht te ruiken.

We bezoeken als eerste een kleine kliniek op het platteland waar 3 keer per week een dokter van Calcutta Rescue komt om patixebnten te onderzoeken, medicijnen te verstrekken en voorlichting te geven. Het is al druk in en om de kliniek als wij aankomen en even later arriveert Dr. Mukerjhee die meteen aan de slag gaat en patixebnten van allerlei leeftijden onderzoekt. Een medewerker verstrekt de medicijnen en houdt de administratie bij. Het is mooi om te zien dat met een simpele opzet van het programma, hele goede resultaten te behalen zijn.

Een meisje van 9 jaar, met mondkapje voor om verspreiding van TBC tegen te gaan, wordt onderzocht door de dokter en als ik hem vraag hoe het met haar is, vertelt hij dat ze nagenoeg genezen is en haar kapje niet meer op hoeft. Het kind loopt lachend over het zandpad naar huis.

Hierna gaat het door naar Tamuldah, waar Calcutta Rescue een eigen weef-project heeft dat gerund wordt door oud-patixebnten van Calcutta Rescue. Hier weven ze kleding voor patixebnten, maar ook worden hier rolletjes verband gemaakt die later weer in de diverse klinieken gebruikt worden. Op een reusachtig spinnewiel wordt de draad opgerold die later gebruikt zal gaan worden om grote rollen verband te maken die vervolgens in kleinere stroken geknipt worden en met de hand opgerold worden.

Dan is het tijd om terug te gaan naar de stad waar we ons in het drukke verkeer storten, uitlaatgassen de frisse lucht uit onze neuzen verdrijft en de stilte van het platteland plaatsmaakt voor het drukke getoeter van alle verkeer in de straten van Kolkata.

Voldaan nemen we plaats achter een grote fles bier bij Fairlawn in Sudderstreet en terwijl we daar zitten heeft Edith opnieuw een bijzondere ontmoeting. Monique, een vrouw die Edith heeft leren kennen tijdens haar verblijf hier, komt plotseling binnengelopen en ze kijken elkaar stomverbaasd aan. "Jij hier?" Een kleine wereld in deze grote stad!!

En toen viel de stroom uit…………… en is het inmiddels een dag later. Het gebeurt hier toch nog met regelmaat dat de stroom uitvalt. Daarom is het belangrijk om altijd m’n tekst op te slaan tussendoor. Gelukkig had ik dat gisteren gedaan. Ik kan gewoon verder waar ik gebleven was.

Het weerzien met de mensen van Chitpur. Heerlijk om er weer te zijn. We kletsen heel wat af. Ashis is inmiddels getrouwd en dat doet hem goed zo te zien aan z’n volle gezicht. Er is niet veel veranderd sinds ik weg ben. Gelukkig gaat het werk "gewoon" door, ook zonder vrijwilligers. Na een uurtje wordt het tijd om verder te gaan. Ik moet beloven om nog een keer terug te komen voordat we vertrekken uit Kolkata. Natuurlijk komen we nog een keer langs van de week. Op naar de volgende kliniek. Talahpark waar moeder en kindzorg gegeven wordt. Dan naar Belgachia (TBC kliniek) en naar de handicrafts. Hier maken ze allerlei mooie spullen om te verkopen. Geborduurde kaarten, tassen, sleutelhangers, boekenleggers en nog veel meer.

We hebben een hele positieve indruk gekregen van alles wat hier gedaan wordt voor de armsten der armen. Hopelijk zal Calcutta rescue nog lang bestaan. De armoede die hier heerst zal helaas niet gauw verdwijnen. De rijken worden rijker en de armen worden armer.

Dit was het voor nu. Liefs uit deze bijzondere stad.

Dinsdag 7 november was het dan zover. Dr Bobby had een clinictour voor ons geregeld. Om 9.00 uur komt de jeep van Calcutta Rescue voorrijden met chauffeur en Dr Bobby gaat ook mee. We brengen een bezoek aan alle klinieken om een indruk op te doen hoe het nu gaat in vergelijking met 1,5 jaar geleden.

We beginnen in Sealdahclinic. Hier worden mensen met hartfalen en diabeten behandeld. In elke kliniek hebben ze een bepaalde structuur ingebouwd. Overal wordt voorlichting gegeven over hygixebne, voeding, veel voorkomende kinderziekten en vele andere onderwerpen. Dit om de mensen bewust te maken en op tijd stappen te zetten als dat nodig is. Als het nodig is onderzoekt de dokter de mensen, ze krijgen medicijnen mee en aanvullende voedingsmiddelen en kleding. Voor meer informatie zie de website Calcutta Rescue.

En dan………….op naar Chitpur. De leprakliniek waar ik 6 maanden gewerkt heb. Ik voelde me als een vis in het water daar. Het was: ‘my home far away from home’. Ik kan niet wachten tot we er zijn. De jeep rijdt de bekende weg, ik herken het meteen. Het voelt goed om terug te zijn. Daar gaan we het zandpad op, de kuilen zitten nog steeds in de weg. In de verte zie ik het dak van tentdoek al. De kliniek wordt iedere dag opgebouwd en afgebroken. De jeep stopt waar ie altijd stopte en ik spring eruit en roep: "surprise, surprise". Ze wisten wel dat ik kwam maar niet vandaag. Dus het was echt een verrassing. Ze zijn blij om me te zien en Ashis de ‘supervisor’ heeft een brede glimlach om zijn mond. Hij slaat z’n armen om me heen, iets wat niet echt gebruikelijk is in India ten opzichte van vrouwen, maar het kan soms wel blijkt. Dan volgt het handen schudden met de rest. Ghaur, de man van de medicijnen, Sunita (my darling), Rabiya, Sudhir en alle anderen. Ze vinden het geweldig dat ik er ben en ik geniet met hen samen van het weerzien.

Lieve allemaal,

Inmiddels is het 7 november en zijn we al weer 3 dagen hier. Het lijken wel 3 weken, zoveel hebben we al gezien en meegemaakt.

Maandag 6 november zijn we eerst geld gaan wisselen. Collega’s, vrienden, familie en zelfs mensen uit de zakenwereld die een collega kende hebben ruimhartig geld gedoneerd. Met een zeer mooi gevulde portemonnee lopen we het kantoor van Calcutta Rescue binnen. De nodige trappen op en met een natte rug komen we boven. Er lijkt niets veranderd, wel is het opgeruimder en netter valt me meteen op, dus wel verandering. Dr Bobby heet ons van harte welkom en ook de andere medewerkers van CR komen even kijken wie er is. "Edith from Holland" heet ik hier. Ook hier zijn de mensen enthousiast om me weer te zien.

Samen met Dr. Bobby zoeken we naar een goede besteding van het geld. Er is een aantal kinderen die op de wachtlijst staan om geopereerd te worden. We kijken wie het het hardste nodig heeft. Zo gaat dat hier. Het is niet vanzelfsprekend dat een kind hier ‘zomaar’ geholpen wordt net zoals bij ons. Een ziektekostenverzekering kennen ze hier niet. Uiteindelijk maken we de keuze om Sweta Das te laten opereren. Een meisje van 3 jaar met een septumdefect van het hart en een vernauwing van de longvaten. Ze maakt een hele goede kans om te overleven als ze deze operatie kan ondergaan.Op dit moment wordt ze onder controle gehouden in de Sealdah kliniek. Ze wordt geopereerd in Vellore waar een speciale hartkliniek is. Ik blijf het moeilijk vinden om te MOETEN kiezen wie er wel of niet geopereerd gaat worden. Het liefst zou ik ze allemaal helpen, maar helaas dat gaat niet. Ik vraag Dr Bobby of hij me a.u.b. goed op de hoogte wil houden van de ontwikkelingen bij Sweta Das. Hij belooft met zijn hand op zijn hart om dit te doen.

Ik wil iedereen bedanken die een geldelijke bijdrage heeft geleverd om Sweta te kunnen laten opereren. Ik houd jullie op de hoogte hoe het verder met haar gaat. Dr. Bobby heeft van alles geregeld voor ons voor de komende dagen. Uiteraard een tour langs alle klinieken, een dagje naar het platteland waar ook diverse projecten lopen en donderdag natuurlijk nog een keer naar Chitpur en naar een nieuw project. Dus onze dagen zitten lekker vol. We genieten van elk moment dat we hier zijn!! Van de week vertellen we de rest van ons verhaal.

Na een uitvoerige controle op Londen Heathrow en een goede vlucht met BA zijn we veilig geland in Kolkata. Midden in de nacht zijn we aangekomen. Een ticket voor de taxi was snel gekocht. Op naar Sudderstreet, daar waar het allemaal begon in oktober 2004. Om 4 uur checken we in en vallen snel in slaap.

Nadat Henny de douchekop met een naald doorgeprikt heeft hebben we een heerlijke straal om te douchen. En dan…….. een hernieuwde kennismaking met de mensen van de straat. De eerste die ik een hand geef is Richard, de man die al jaren lang afval verzamelt en hier zijn boterham mee verdient. Hij herkent me meteen en ik krijg een brede glimlach van hem. Mijn hart gaat nog verder open als we, op weg naar Blue Sky Cafe, overal handen moeten schudden van mensen die me herkennen. "Hello Auntie, you remember me?" hoor ik steeds om me heen. Ik heb het druk met kijken en handen schudden. Een warmer welkom had ik niet durven hopen. Het is echt ongelooflijk.

Ook bij Blue Sky worden we hartelijk welkom geheten door Samson en wijst hij ons de plek aan waar ik vroeger altijd zat. "Sweet Lassi and banana toast?" vraagt ie, alsof ik niet weg geweest ben. Het voelt goed om terug te zijn. We voelen ons op ons gemak en helemaal weer thuis. Iedereen passeert deze ochtend de revue: de krantenverkoper, m’n sigarettenmenneke, de nodige rikshawlopers, de vrouwen die altijd staan te bedelen met hun kindje op hun arm, de doobhi wallah (de wasman), de man waar ik 2x per week mijn moeder belde (en daarna altijd een kopje chai kreeg) en ‘s avonds als Henny en ik nog een biertje mee naar het hotel willen nemen komt de klap op de vuurpijl. Bier kopen in India doe je in een liquorshop en als we daar binnen komen klinkt luidkeels: "Namaskar, koep tanda". Een breedlachende Indixebr beantwoordt mijn glimlach. Ongelooflijk dat ze me nog herkennen na 1,5 jaar en m’n korte haar!! Van hem leerde ik dat ‘koep tanda’ erg koud betekent. En een koud biertje bij deze temperaturen is niet te versmaden kan ik jullie zeggen.

Vandaag zijn we naar het kantoor van Calcutta Rescue geweest en daarover van de week meer.

Lieve groeten uit de Stad der Vreugde met zijn ‘beautiful people’.